ECO GETEELDE ZADEN! Gele savooiekool is de zachtste kool, die we kennen. “Geel” duidt natuurlijk vooral voor de binnenkant, hoewel de buitenzijde ook wel vrij lichtgroen is. ‘Darsa’ F1 is een professionele hybride, die een zeer goede, gelijke groei geeft met vaste, ovaalvormige kolen. Na de oogst kunnen de kolen koel worden bewaard van november-maart.

ECO GETEELDE ZADEN! Platronde, vrij vaste kolen met fraai gebobbeld, grijsgroen blad. De oogst is rond september-oktober.

Dit is een speelse kruising tussen onze ‘Red Russian’ (167800) en ‘Siberian’ (167850). Dat resulteert in een prachtige losse bladkool, in de Victoriaanse tijd al populair om mee te decoreren! Je zal een mix aantreffen van (min of meer) gekarteld blad in tinten blauwgroen, purper tot helder groen, dit alles met groene of rode nerven. Het siert de tuin (of bakken) en is een afwisseling op het bord: je eet ze jong door de sla of laat ze groter groeien om te roerbakken of om er een hutspotje mee te maken. Net als boerenkool zeer koudebestendig!

ECO GETEELDE ZADEN! Vóór het tijdperk van de professionele hybride spruiten was dit een geliefde vroege spruit. Voor de hobbyist is dit een ideaal ras: redelijk vroege oogst, maar niet allemaal tegelijk! (dec-januari). De smaak is opmerkelijk zacht voor een oud ras!

ECO GETEELDE ZADEN! Dit vroege soort (65 dagen na uitplanten) geeft vrij kleine bolronde kolen. De planten kunnen dicht bij elkaar worden geplant (30 cm), ideaal dus voor de kleine tuin of voor in potten.

Onbekende, maar lekkere vervanger van onze bekende tomaat! De plant doet sterk denken aan de tomaat, maar wel wat losser van groei. Enkele stokken of langs gaas telen is dus handig. Per tros groeien wel 30 oranjegele vruchtjes (1,2 g) met een diameter van 1 cm, we telden op een jaar 500 vruchtjes van 1 plant! De smaak is zoet met een prettig bessenaroma. Vanwege de smaak, maar nog meer vanwege het uiterlijk hebben we dit vruchtje omgedoopt tot kruisbestomaatje. Geniet van een jaarlijkse oogst, de teelt kan buiten of in de kas.

Deze Lathyruspeultjes geven na de blauwwitte tot hemelsblauwe bloei een interessante oogst van vrij dikke, gevlekte en gemarmerde “erwtjes”. Dit is een vruchtbaar ras, dat ongeveer 100-150 cm klimt. Uiteraard zijn ook de bloemen en frisse peultjes eetbaar. In Italië heet dit peulgewasje Cicerchia marchigiana en wordt aldaar al eeuwen lang uit de natuur gegeten! Als sierplantje met zijn grappige vlinderbloemetjes misstaat deze lathyrus allerminst. De hoogte is 60 cm, geef ze een vochtige en zonnige plek. Heerlijk mals zijn de kleine, onrijpe peultjes! Rond de Middellandse Zee worden de rijpe zaden gegeten als (droog)erwtjes: een voedzame lekkernij! Zet ze echter niet vaker dan 1x per week op het menu en kook ze minimaal 30 minuten: overmaat van bepaalde aminozuren in het zaad schaadt. In arme tijden at men zich het “Lathyrisme”, een zenuwziekte. Niet bang worden, rond de Middellandse Zee, maar ook in Azië wordt deze groente zeer regelmatig gegeten! Tenslotte: als bemestingsplant is deze lathyrus vanwege de snelle stikstof vastlegging zelfs effectiever dan klavers!

Ideaal als menging in salades: voor een lekkere pittige touch! Op lange zeereizen nam men vroeger een vat gezouten lepelblad mee, het werd gegeten ter voorkoming van scheurbuik. Toen wist men nog niet eens dat het blad extreem veel vitamine C bevat. Geneeskrachtig verhoogt lepelblad de eetlust en bevordert de spijsvertering. Verder wordt gal en lever positief beïnvloed, wat weer verzachtend werkt op jicht en reuma. De meerjarige plant is wintergroen en groeit van oorsprong in brakwatergebieden. Bij teelt met zoet en zout water worden de blaadjes kleiner dan in zoetwatergebieden. (bron: Kruidenencyclopedie door Nico Vermeulen)

Dit familielid van de bekende Fluweelboom geeft in september-oktober eetbare, rozerode vruchten, die vers of gedroogd kunnen worden gegeten. Een leuke toepassing voor een gezond en smakelijk drankje: laat bessen enkele uren in koud water trekken, heerlijk!
De winterharde struik wordt ongeveer 0,5-1 m hoog en wil een zonnig plekje, die goed afwatert . Na de oogst (in de herfst) gaat het blad prachtig rood kleuren. Kweek altijd enkele struiken tegelijk voor een optimale bestuiving. Vruchtjes die in de winter blijven hangen zijn een dankbare voedselbron voor vogels en kleine zoogdieren.

In ons land een peulgewas in opmars door de hoge voedingswaarde. Leuk om te telen, al is de oogst in onze zomers niet enorm. Je zaait historie, want al rond 9000 v. Chr. werden linzen in “Klein Azië” gegeten. De laatste 500 jaar is linzen in Europa deels verdrongen door erwten en is nu bezig met een come-back! Linzen laten zich gekookt heel gemakkelijk in allerlei gerechten verwerken, bekend is uiteraard de linzensoep. Als kiemgroente (spruitgroente) zijn linzen een rijke bron van eiwitten.
Dupuis linzen zijn wat kleiner en steviger dan gewone bruine linzen en zijn daardoor bijvoorbeeld heel geschikt in salades. De linzensoort Dupuis dankt haar naam aan de linzen die aangeduid worden als 'de Puy', een linzensoort die beschermd is met de AOC (Appelationd Origine Controlé). Dit is een speciale linzensoort uit het vulkaanlandschap in de Auvergne in Frankrijk. De hoofdstad heet daar Le Puy en naar dit stadje zijn Le Puy-linzen vernoemd. Alleen linzen uit Le Puy mogen die naam dragen, maar de linzensoort groeit ook goed in andere plaatsen. Vanwege de beschermde naam heten ze dan Dupuis linzen, om aan te geven dat het om hetzelfde ras gaat.

Rode linzen geven een prachtig gekleurde soep! In ons land is het een peulgewas in opmars door de hoge voedingswaarde. Leuk om te telen, al is de oogst in onze zomers niet enorm. Je zaait historie, want al rond 9000 v. Chr. werden linzen in “Klein Azië” gegeten. De laatste 500 jaar is linzen in Europa deels verdrongen door erwten en is nu bezig met een come-back! Linzen laten zich gekookt heel gemakkelijk in allerlei gerechten verwerken, bekend is uiteraard de linzensoep. Als kiemgroente (spruitgroente) of microgroente (jong gegroeid met blaadjes) zijn linzen een rijke bron van eiwitten en heerlijk bij gerechten of door de salade.

Dat lijnzaad als toevoeging in bv. salades of gemalen door de yoghurt zo enorm gezond is konden de Romeinen niet (ten volle) weten, toch deden zij het al! Feit is, dat dit vetrijke zaad op het menu van een goede maaltijd stond. Al was het alleen maar voor de stoelgang… Als kiemgroenten o.a. heerlijk in salades of (als laatste toevoeging) in roerbakgerechten. De blauwe bloemetjes zijn heel sierlijk, na de bloei wordt de plant ook voor de vezel (linnen) gebruikt. Voor teelt als vlas(vezel): 300-500 g per 100 m² (afhankelijk van de vruchtbaarheid van de grond)

Een historisch wondertje!


Deze bijzondere maïs werd al vanaf de 16e eeuw verbouwd in het noorden van Baskenland. Tegen het einde van de 20e eeuw was het ras vrijwel verdwenen door de opkomst van productievere F1-hybriden. Gelukkig werd het teruggevonden door Jón Harlouchet in een klooster in Guipúzcoa, aan de zuidzijde van de Pyreneeën.

Jón Harlouchet, biologisch boer op de Idiartea-boerderij in Bussunarits, begon rond 1990 opnieuw met de teelt van deze Grand Roux Baskische maïs, oorspronkelijk als veevoer. Al snel ontdekte hij echter dat het meel uitstekend geschikt was voor het bakken van Talo, de traditionele Baskische maïskoek. De smaak is rijk en vol, en vanzelfsprekend is het meel glutenvrij.

Samen met andere boeren richtte hij de vereniging Arto Gorria op. Zij ontwikkelden een streng kwaliteitsprotocol waarbij de kolven op natuurlijke wijze worden gedroogd in speciale droogschuren. Daarna worden de korrels gepeld en gemalen tot meel en griesmeel, geliefd voor onder andere talo en polenta.

Wij houden een zuivere populatie van dit prachtige landras in stand. De opvallend rood gekleurde korrels zijn kenmerkend voor het ras; omdat het een traditioneel openbestoven landras betreft, kan een beperkte natuurlijke variatie voorkomen.

Dit mooie, historische ras is gered door de Zwitserse zadenclub ProSpecieRara. De vrij compacte planten geven vrij vroeg gemiddeld 2 kolven met goudgele maiszaden. Prachtig voor de sier, maar vooral te gebruiken om te malen en vervolgens mee te bakken. Heel populair is het maken van het Italiaanse gerecht Polenta, Mergoscia is waarschijnlijk het beste ras om een fijne Polenta te maken.

Absoluut een topper voor de bewuste moestuinder! De combinatie van extreme kouderesistentie en een donkerpaarse tot zwarte kleur (bomvol antioxidanten) zie je zelden bij maïs die ook in ons klimaat goed afrijpt. Geeft slanke kolven van 20 tot 25 cm lang.
Omdat het een meelmaïs is, hoef je niet te stressen over het exacte oogstmoment zoals bij suikermaïs; je laat de kolven simpelweg aan de plant drogen tot de korrels keihard zijn.
Nog een klein voordeel voor de Nederlandse tuin: door de relatief beperkte hoogte (1,5 tot 1,8 m) vangen ze minder wind dan de reusachtige commerciële rassen, wat ze perfect maakt voor een beschutte plek of zelfs een grote kuip. Ideaal voor het maken van voedzaam meel, tortilla's en maïsbrood.

Een zeer favoriete en oeroude bakmaïs waar een prachtig gele maïsmeel van gemalen kan worden! Gelukkig zijn er sinds de 1970-er jaren veel Amerikanen actief geweest om de oude rassen van de ‘Native Americans’ te bewaren en vermeerderen. Nothstine Dent is daar één van, een ras uit Noord-Michigan. De kolven kunnen tot 20 cm lang worden en rijpen vroeg, wat voor ons klimaat het verschil kan maken. De oogst is niet enorm, maar de zoete smaak is genoeg reden om deze te blijven kweken, en het is nog steeds (kwalitatief) een van de beste variëteiten die we aanbieden voor maïsmeel en bloem.

Sommige rassen danken hun bestaan niet aan moderne veredelaars, maar aan het geduld van generaties boeren. Scotia Genuine Cornfield is zo'n bijzonder landras uit Schotland. In het koele, winderige klimaat van de Schotse akkers werden jaar na jaar de planten geselecteerd die het beste afrijpten en ondanks het korte groeiseizoen toch een betrouwbare oogst gaven. Zo ontstond een maïsras dat niet uitblinkt door uiterlijke extravagantie, maar door robuustheid, betrouwbaarheid en een lange geschiedenis.

Dit open bestoven ras behoort tot de flintmaïs (hardmaïs). De harde, glanzende goudgele tot oranjegele korrels bevatten veel zetmeel en zijn uitstekend geschikt voor het malen tot maïsmeel of gries. Daarmee maakt u polenta, maïsbrood, pap of andere traditionele gerechten. Ook is het een uitstekende voedermaïs voor pluimvee en kleinvee. De volledig afgerijpte kolven zijn bovendien decoratief en lang houdbaar.

De planten worden ongeveer 180–230 cm hoog en vormen meestal één, soms twee goed gevulde kolven. Dankzij de selectie onder noordelijke omstandigheden rijpt Scotia Genuine Cornfield relatief vroeg af voor een flintmaïs. Dat maakt het ras bijzonder interessant voor tuiniers in gebieden waar de zomers minder warm zijn of het groeiseizoen korter is dan gemiddeld.

Hoewel maïs van oorsprong uit Midden- en Zuid-Amerika afkomstig is, wist het gewas zich na de ontdekking van Amerika geleidelijk over vrijwel de hele wereld te verspreiden. In iedere streek ontstonden eigen selecties, aangepast aan bodem, klimaat en gebruik. Scotia Genuine Cornfield is daarvan een mooi voorbeeld. Waar de oorspronkelijke bewoners van Amerika duizenden jaren lang maïs veredelden voor uiteenlopende toepassingen, zetten Schotse boeren dat selectieproces voort onder heel andere omstandigheden. Het resultaat is een ras dat uitstekend bestand is tegen koelere zomers en daardoor ook tegenwoordig nog verrassend goed presteert.

Zoals bij alle open bestoven maïsrassen is enige variatie tussen de planten normaal. Juist die genetische diversiteit maakt zulke oude rassen waardevol. Ze vormen een levend stukje landbouwgeschiedenis én een belangrijke bron van eigenschappen die in de toekomst opnieuw van betekenis kunnen zijn voor de veredeling van nieuwe rassen.

Scotia Genuine Cornfield is geen ras dat indruk maakt met bonte kleuren of uitzonderlijk grote kolven. De charme zit juist in zijn geschiedenis. Het is een authentiek boerderijras dat generaties lang geselecteerd werd op wat voor de boer werkelijk belangrijk was: een zekere oogst, ook wanneer de zomer tegenviel. Daarmee is het niet alleen een waardevolle aanwinst voor de moestuin, maar ook een levend monument van eeuwen landbouwkundige ervaring.

Een prachtige dieporanje tot donkerrode bakmaïs, die uiteraard ook veel gebruikt wordt voor de sierteelt. Het gemalen meel is ook prachtig diep van kleur. Ernest Strubbe kweekte dit ras, hij heeft veel verbeteringen van oude rassen op zijn naam staan.

Deze prachtige staalblauwe maïs maakt kolven van ruim 20 cm lang en komt van oorsprong van de Indianen (Shaman is een soort medicijnman). In de VS is deze blauwe soort populair als grote gekleurde popcorn. Voor succesvol “poppen” moet de maïs voldoende hard uitgerijpt zijn, bij een slechte nazomer lukt dat wel eens niet in ons land. Oogstbaar na ongeveer 100 dagen als de korrels hard worden en daarna verder drogen. De zaden springen na verhitting open en geven dan een gezonde snack!

Minigroentes zijn (nog beter) geschikt voor de teelt in potten en hebben in de tuin gewoon het voordeel dat ze minder ruimte innemen (rij-afstand 50 cm) en minder schaduw aan andere groentes geven. Zo ook deze dwerg onder de popcorn: het is een oud historisch rasje, al decennia lang populair bij hobby-tuiniers. De plant groeit niet al te hoog (± 1 m), geeft zeer vroeg 1-2 kolfjes van 8-10 cm lengte en de lichtgele maïs-korrels zijn tamelijk zacht, fijn en klein. Dit historische ras uit New Hampshire is verbeterd door wijlen Prof E. Meader. Oogstbaar na ongeveer 100 dagen als de korrels hard worden en daarna verder drogen. De zaden springen na verhitting open en geven dan een gezonde snack!

Dit is een oorspronkelijke Indiaanse maïs, die waarschijnlijk al eeuwen
oud is. De snel groeiende maïs wordt vooral gebruikt als bakmaïs: heerlijk om echte blauwe tortilla’s van te maken! De kolven zijn uiteraard, door de diepblauwe kleur ook prachtig voor de sier!

Uit de prachtige Indianenmais Glass Gem (zie 195060) isoleerde een van onze kwekers deze prachtige lichtroze met witte variëteit, ze glanzen als parels! Nu is dit ras nog zeer exclusief, we hopen in de komende jaren grotere hoeveelheden aan te kunnen bieden.

Deze prachtige bakmaïs komt door vroege rijping zeker tot wasdom in ons klimaat. Naast sierlijk zijn de kolven (van 15-17 cm lengte) een zeer voedzame basis voor maïsmeel, populair om te roosteren of om grutten van te koken. De planten zijn compact: 120-150 cm hoog.
Een gedreven maïskweker uit Big Timber, Montana: Dave Christensen’s heeft rond 1975 besloten om een geschikte maïs te zoeken, die in zijn bergachtige staat kan groeien. Hij begon met 12 rassen uit de Zaadbank, afkomstig van de Mandan Indianen (de “witte” indianen) en breidde deze genetische schat uit met maïs van huidige Indianenfamilies en van traditionele hobbykwekers. Na jarenlange kruising en selectie, ontstond een mooie mix van zeer koudebestendige en snelrijpende maïs: biodiversiteit binnen 1 ras! Het is een van de weinige maïsrassen (zo niet de enige) die tot op 1500 m hoogte groeit, maar ook in de warmste landbouwgebieden op aarde krijgt ‘Painted Mountain’ zelfs een goede oogst. Zo helpt dit ras mee aan wereldwijde, duurzame landbouw. Lees Dave’s verhaal op zijn eigen site: www.seedweneed.com of rockymountaincorncom.ipage.com

Blauwe zoete maïs is tamelijk ongebruikelijk en leuk om uit te proberen. Dit ras is daarnaast ook compact (1 m hoog) en draagt 3-6 kolven per stengel. Vroeg oogstbaar en heel geschikt voor teelt in de tuin, maar ook heel succesvol in een grote pot! Eet de kolven zo vers mogelijk dan is het zoetgehalte optimaal.

Deze zoete maïs is zeer oogstzeker in ons land en geeft korte, zoete kolfjes met een bijzondere brons-oranje kleur. 5 kolfjes per plant is geen uitzondering, de plant blijft vrij laag 100-125 cm! De oorsprong van dit leuke rasje ligt in de VS, Oregon, waar Alan Kapuler deze in 1987 op de markt bracht. De voorouders van deze maïs zijn ‘Tarahumara Sweet’, ‘Guamas Orange’ en ‘Faro Chilean’.

ECO GETEELDE ZADEN! Zachtzoet ras uit 1902, vóór de komst van de hybriden een toonaangevende, vrij late, maar rijkdragende maïs. Nog steeds een prima te telen landras!

Enkele zeer oude indianensoorten gekruist met een ander oud cultuurras geeft een indrukwekkend resultaat: de planten hebben een enorme groeikracht (3m en hoger) en geven grote kolven met zeer veelkleurige en toch lekkere maïskorrels! Laat ook eens enkele kolven doorrijpen om ze voor de sier te drogen. Maximaal 9 planten per vierk.m. Flink bemesten.

Een suikermaïs die al van verre de aandacht trekt. Vrijwel de gehele plant kleurt diep rood tot roodpaars: de stengels, bladscheden, schutbladeren en zelfs de pluim vormen samen een opvallend geheel. Ook de kolven zijn bijzonder, met korrels die variëren van roomwit met rode schakeringen tot donker robijnrood. Geen twee kolven zijn precies gelijk.
Dit open bestoven ras werd ontwikkeld door de Amerikaanse plantenveredelaar Alan Kapuler (Peace Seeds), die bijzondere historische eigenschappen wist te combineren met de zoete smaak van een echte suikermaïs. De planten worden circa 1,5–2 m hoog en produceren één tot twee kolven van 15–20 cm.

De jonge kolven zijn heerlijk zoet en kunnen worden gekookt, gestoomd of gegrild. De rode kleur is afkomstig van natuurlijke anthocyanen. Bij koken blijft daarvan doorgaans slechts een deel behouden; stomen of kort grillen helpt de kleur beter te bewaren. Een scheutje citroen- of limoensap na het bereiden versterkt bovendien de roodpaarse tint, terwijl langdurig koken of een alkalische bereiding (zoals met bakpoeder) de kleur juist doffer maakt.
Laat u de kolven volledig afrijpen, dan drogen de korrels hard op en zijn ze uitstekend geschikt om te malen tot een bijzonder rood maïsmeel voor brood, tortilla's of polenta.

Zaai na de laatste nachtvorst op een zonnige, voedzame plaats. Plant bij voorkeur in blokken voor een goede bestuiving. Wie zelf zaad wil winnen, houdt dit ras geïsoleerd van andere maïssoorten om kruisingen te voorkomen.

Wist u dat de rode kleur wordt veroorzaakt door dezelfde gezonde anthocyanen die ook bosbessen, rode kool en bramen hun karakteristieke kleur geven?

Een vroeg rijpend ras met gele en witte korrels. Dit ras is ontstaan uit een kruising tussen het (oude) vroege gele ras ‘Burnell’ met een witte vroege uit de New York's St. Lawrence Valley. Het resultaat is een sterke groeier, goed geschikt voor Noord-Europa, met zoete kolven!

Maïs met jadegroene kolven zijn een zeldzame bijzonderheid! Daarnaast zijn de planten zeer compact (heuphoogte) en zeer vroeg rijpend. Voor een vroegte record: zaai ze binnen in de laatste week van maart, met een beetje geluk kunnen ze eind april worden uitgeplant en bloeien ze eind mei al! Dit ras heeft door de vroege bloei (ook bij normale teelt) nooit last van beïnvloeding door voedermaïs. “Melkrijp” geoogst verrast naast de prettige zachtzoete smaak vooral de prachtige jadegroene kleur, die bij afrijping overgaat in olijfgroen. Jong blad is vaak decoratief rood gekleurd. Oogsten vanaf juli! Uiteraard is dit ras heel geschikt voor teelt in potten.

De ideale maïs voor (grote) pot en tuin! Sinds 1975 is door één van onze klanten gewerkt aan dit landras om zoetheid en tamelijk compacte groei te combineren. En nog elk jaar wordt het ras verbeterd! Verder is 'Zoete Jan' vroeg oogstbaar en een (voor)jaar met kou en regen deert hem niet! Door de geringe hoogte (150 cm) is teelt in grote potten een goede optie! In de tuin geplant betekent het: meer planten per m2 (30x40 cm), dus meer opbrengst (dit voor de strebers onder ons…) Elke flinke, gele kolf geeft ruim 200 korrels.

BIOLOGISCH GETEELDE ZADEN!
Wie in de polders maïs voorbij rijdt, ziet vrijwel altijd voedermaïs, een heerlijk hapje voor het vee. De boer kuilt de kolven in of hakselt de hele plant en gebruikt deze de hele winter als voer. Voor de moestuin is deze maïs een ideaal windscherm, zaai ze enkele rijen dik en laat er eventueel een pompoentje inklimmen! Een sierlijk gezicht, maïs evenaart menig siergras, en de kolven zijn (hoewel niet eetbaar) prachtig oranjegeel van kleur. Voor de bloemist is deze maïs een welkome, sterke aanvulling in een herfstboeket. Uiteraard zijn de kolven ook te drogen voor jarenlang plezier.

Dit meerjarige familielid van de Egyptische Papyrusriet kan wel 3 m hoog worden en groeit langs en in zoet of brak water. Tot het begin van de 19e eeuw werden de stengels van de Mattenbies veel gebruikt voor het maken van biezenmanden, vloermatten en zittingen van stoelen. De statige stengels bloeien fraai met diepbruine aartjes.
Veel delen van de plant worden gegeten: de wortels zijn rijk aan zetmeel en worden tot poeder gemalen of tot een siroop gemaakt. De knoppen aan het einde van de wortelstokken zijn fris en zoet, waardoor ze uitstekend rauw te eten zijn! Jonge stengelscheuten worden in de lente geoogst en rauw of gekookt gegeten. Het vermalen zaad of het stuifmeel zijn een smaakvolle toevoeging aan het bloem, waar cakes van worden gebakken.
Enkele medicinale eigenschappen vind je op internet.

Een bekende tuinplant, algemeen inheems in de VS, heel gemakkelijk te telen. Wat niet iedereen weet: de plant is in zijn geheel eetbaar! Het malse, lange, jonge blad is heerlijk door de sla, schrik niet van het “nalekken” van het blad, dit vocht mengt zich prima met dressing. Kort meekoken met soep, mengen met spinazie of roerbakken behoort ook tot de mogelijkheden. De stengels zijn een lekkernij als vervanger voor asperges en de (net geplukte) hemelsblauwe bloemen zijn heerlijke snoepjes tussendoor of als sierlijke topping op salades. Zo’n “matrozenblauwe” rauwkost is niet te versmaden! Deze meerjarige plant groeit flink uit in de tuin maar kan ook prima (jarenlang) in een grote pot groeien. Geef ze een zonnige tot halfbeschaduwde plaats met voldoende water.

ECO GETEELDE ZADEN!Erg decoratieve rood-groen gestreepte, zuringachtige tuinplant. Deze oude bladgroente wordt als spinazie gegeten, verliest niet zijn kleur. Het jonge blad kan ook door de salade. Bloeit met bruinrode pluimen. Groeit erg gemakkelijk op elke plaats. Na de bloei zaait de plant zich gemakkelijk uit. Ongewenste planten zijn gemakkelijk te wieden. Hoogte 150 cm.

Een plant met veel unieke eigenschappen, die zeker een plek in tuin en op bord verdient! Het jonge, grijsgroene blad is mals en kan door de sla, lekker zijn ze ook na een korte stoomtijd als spinazie. Zowel (zeer) dichtbij zee als landinwaarts doen de planten het goed, de licht zoute smaak blijft wonderlijk genoeg ook landinwaarts behouden. Geef ze een zonnige plek, bij nattere gronden een heuvel maken, voor een natuurlijke drainage en de grond wat verarmen met zand. Een winter van 10 graden vorst wordt goed doorstaan, nog kouder vraagt om een bescherming of om oppotten en vorstvrij overwinteren. Zure of kalkrijke grond: maakt niet uit! Zeker bij milde winters kunnen de planten zich goed settelen en vormen bijvoorbeeld een prachtig haagje, snoeien en knippen zijn namelijk geen probleem. Bij overwintering in een kas kan (rustig) worden doorgeoogst.

Een iets groter ras dan z’n rode broertje. Het vruchtvlees is bleekgroen, gelig rond het zaadcentrum. Zowel blad als vrucht is groter, (vrucht: 15cm ∅) maar nog steeds geschikt als klimmer. De buitenzijde heeft een duidelijke netstructuur. Net zo vrucht-baar als de rode.

Dit bijzondere, historische, Italiaanse ras is door jarenlange selectie op zuiverheid getest en wordt sindsdien door onze biologische kweker in Italië vermeerderd. De meloen is uniek in zijn soort, de groene en vrij ronde vruchten wegen 1-2 kg, je oogst ze als de eerst geel-oranje verkleuring naast het groen ontstaat, niet eerder en niet later, rijp is rijp. De beloning is een mals, sappig, heerlijk en intens aroma van het wittige vruchtvlees. Duidelijke hints naar de zoetheid en smaak van bananen.
Deze meloen leek uitgestorven, maar werd gelukkig in 2003 door een kweker teruggevonden, in de eerste helft van de 20e eeuw (en ervoor) werd deze vrucht vooral in Noord-Italië geteeld.

Zeldzaam oud ras met bobbelige huid, heerlijke smaak en oranje-rood vruchtvlees.
In Frankrijk een begrip!

Een prachtige, zeer donkergroene meloen, die bij rijping geel-beige verkleurt. De geboorte van dit oude Franse ras is ±1750. De middelgrote vruchten hebben lichtoranje vruchtvlees, rijpen vroeg en geven enkele vruchten per plant. Geniet van de complexe, unieke smaak.

Ideaal kleinvruchtig meloentje (10-15cm), met redelijk harde vruchthuid, zodat ze goed bewaarbaar zijn voor het kerstmenu... De vorm is hoogovaal met middelgroen gevlekte buitenkant. Het lichtgroene vruchtvlees is heel sappig en meestal heerlijk zoet.

Dit historische ras is een van de oudste cultuurrassen in de VS. De prachtige net-structuur geeft de vrucht een witgrijze adering met groene ondergrond lijkend op nootmuskaatzaden (nutmeg). De grote oogst per plant samen met de fantastische smaak (zoet en aromatisch) maken dit kleine meloentje tot een geliefd ras. De vruchten wegen gemiddeld 1 kg en rijpen (onder glas) in 80 dagen na het uitplanten. Het vruchtvlees rijpt van groen (fris) naar lichtoranje (zoet).

Deze historische variëteit produceert gedurende een lange periode een flink aantal ronde vruchten van 10 cm doorsnee en 20 cm lang. Het oranje vruchtvlees heeft een fijne, friszoete smaak. De vruchten zijn diep geribd, soms iets gebobbeld. Opvallend is de krachtige groei van de planten!

Een iets wrattig meloentje van matige afmeting, die vroeger veel rond Parijs werd geteeld. Ovaalrond met oranje vruchtvlees, stevig en zoet. Een sieraad voor de kas! Goudgeel met donkergroene vlekken en diepe ribben.

Historische, redelijk vroege, Franse variëteit met prachtig dikke, netvormige tekening. Deze meloen is makkelijk te kweken, het liefst onder glas of in de kas, maar bij goede zomers is de buitenteelt kansrijk. Het stevige, oranjerode vruchtvlees is heerlijk zoet en aromatisch.

KANSHEBBER VOOR DE VOLLEGROND! Een zeer hoopvol Amerikaans ras, speciaal ontwikkeld voor noordelijke gebieden, kustgebieden en bergklimaat. Weinig hybriden kunnen tegen dit in 1966 ontwikkelde ras op! De kweker is Prof. Elwyn Meader (1910-1996) toen werkzaam in de universiteit van New Hampshire. De iets langwerpige, oranjevlezige vruchten hebben een lichte adering op de schil, wegen ongeveer 1,5 kg en hebben een prettige, zoete smaak.

De geschiedenis van de Hollandse meloen ZoetZat: in 2012 begon Jan Bulthuis met 6 verschillende soorten uit ons aanbod, 5 soorten Cantaloupe meloenen en een Wintermeloen die hij vrij onderling heeft laten kruisen. Eén zomer was erg nat en één zomer had extreme kou in augustus. Met de meloenen die dat goed doorstaan hadden is hij verder gaan kweken. In 2016 (na 4 jaar selectie) waren bijna alle meloenen heel zoet en goed houdbaar. Zelfs in december werd nog een vergeten meloen van de akker gehaald die wonderwel nog redelijk gaaf was en ook nog heerlijk zoet. Het selectiewerk gaat uiteraard door, sinds 2017 presenteren we dit succesvolle hobbyras!

Kleine, bolronde vruchten, die onrijp of rijp kunnen worden gezoet, gezuurd, gebakken of geroosterd. Prettig eetbaar vruchtvlees!
De rijpe vruchten geuren heerlijk, ze lijken qua grootte en kleur op gele tennisballen.

Deze Noord-Amerikaanse plant wordt zeer gewaardeerd door de eiwitrijke, op linzen lijkende zaden, die uit de unieke dikke bundels peulen te schudden zijn. Met de neutrale smaak een kanshebber voor humus (lekker op smaak gemaakt met kruiden en knoflook) of extra lekker als geroosterde en iets gezouten snack.
De planten zijn sierlijk en zien er door het mimosa-achtige, geveerde blad en de witte bloeibolletjes heel exotisch uit! Toch is deze 120 cm hoge plant zeer winterhard, geeft ze een plekje in de zon of halfschaduw en jarenlang zal de trouw blijken. Elk jaar een klein maaltje van een prachtige tuinplant! De buren van de plant profiteren mee van de stikstofbindende mogelijkheid van de wortels. Indianen kenden het geheim van de wortelschors: het bevat een sterk hallucinatieopwekkende stof (DMT) voor het (samen met Peganum harmala) maken van prairiehuasca!

Deze fraaie, wilde plant heeft belangrijke eetbare en medicinale eigenschappen. De planten kunnen tot 1m hoog worden en bloeit in zomer tot vroege herfst met helder lilaroze bloemtrosjes met fraai getekende lipbloempjes. Eetbaar zijn de jonge uitlopers: kook ze als vervanger voor asperge; tip: donker laten groeien om gebleekte scheuten te krijgen. Hoewel de geur niet altijd als prettig wordt ervaren, is de smaak dat zeker wel!
De knollen, die in de herfst worden gevormd, zijn zowel rauw als gekookt een voedzame en aangename lekkernij: mild notig van smaak, vergelijkbaar met het familielid de Crosne. Vermalen, gedroogde knollen kunnen aan broodmeel worden toegevoegd.
Voor gebruik als geneeskrachtig kruid (wondheling, krampstillend en nog veel meer) raden we aan om eerst je goed in te lezen.

Sinds de mensheid zich bewust is van kweken en domesticeren staat dit peulgewas al op de menulijst. Waarschijnlijk is deze wikke via de zijderoute van Azië in Zuid-Europa terecht gekomen. Zo ergens tussen duivenbonen, tuinbonen en erwten moet je deze boontjes plaatsen. Prachtige planten, lilaroze bloei, elke harige peul bevat 6 bonen, die zowel vers als gedroogd gegeten wordt. Zeer voedzaam, een prettige smaak, moet nodig herontdekt worden.
Planten van alle vlinderbloemigen, deze wikke dus ook, geven voeding aan de bodem. Zowel het blad als de peul is gezond als veevoer. Geef de planten enige steun aan elkaar of aan een lage stok, de hoogte wordt meestal rond 70-90 cm.

Interessant plantje met fijngenerfde bladbasis als kervel. Na de zuiverwitte schermbloemetjes ontstaan grappige, kenmerkende, tot 8cm lange vruchtjes in de vorm van een naald of kam (pecten-veneris = venuskam). De zaden worden weggeschoten! De oude Grieken aten ruim 400 v.Chr. de jonge stengeltopjes al als smaakmaker in gerechten, maar ook rauw in salades. Wij gaan dit (in Nederland zeldzaam in het wild groeiende) plantje herontdekken. Ik hoor graag uw bevindingen!

Een zeer gewilde plant, al duizenden jaren in gebruik als voedsel! Deze Noord-Amerikaanse plant ruikt geweldig sterk, dat weerhoudt de liefhebber niet om het blad gewoon rauw te eten. Gekookt, in de roerbakpan of gemengd in koeken is de meest gebruikte manier van gebruik. De jonge scheuten, het blad, de bloemen en het zaad zijn allemaal eetbaar! De Zuni-indianen kenden bijvoorbeeld een bekend gerecht met maïs, Navajo-Spinazie en pepers... Als (geelgroene) kleurstof en medicijn is de plant ook geliefd bij de Native Americans. Als sierplant in de bloementuin is deze Cleome uiteraard zeer goed bruikbaar, de hoogte hangt af van de grondsoort en varieert tussen 30-150 cm. De grote trossen wijnrode tot lilaroze (soms witte) bloemen lijken sterk op die van de sierplant Kattensnor. Tenslotte: bijen en vlinders eten dankbaar uit de bloemen.

Een flinke boom, ideaal voor een voedselbos of een grote tuin en geschikt voor alle grondsoorten, maar ze houden wel erg van vocht! Dit familielid van de Okkernoot doet het ook heel goed in een grote pot en kan dan als maxi-bonsai gekweekt worden. De heerlijke, eetbare noten lijken qua vorm en groeiwijze veel op pecannoten en zijn heerlijk zoet van smaak! De noten verschijnen in trossen aan de boom, de schil is bruinrood gekleurd. Zodra de schil openbarst zijn de noten zichtbaar en rijp om geplukt te worden, je kan ze rauw of geroosterd eten. Ondanks de naam, zijn de noten absoluut niet bitter, ze zijn wat kleiner dan de Koningsnoot. Geniet ook van de goudgele herfstkleur voordat de bladeren vallen... Van het hout van deze boom wordt het taaie hickory-hout gemaakt, veel gebruikt voor gereedschap zoals bijlen, hamers etc.

Deze inmiddels historische, Israëlische okra heeft een zeer goede smaak en een unieke maat: korte en dubbeldik. Je kan ze jonger oogsten, maar als ze een lengte van 15x3 cm hebben zijn ze maximaal.

Een mysterieuze nachtschadeplant, de onrijpe bessen zijn giftig. De rijpe, oranje bessen echter zijn eetbaar en ze worden veel geconsumeerd in hun thuisland Umbrië, Italië. Ze worden direct uit de struik gegeten of verwerkt tot compote. We lezen veel smaakervaringen, dat ze zoet smaken en veel smaak hebben. Eet eerst een paar bessen om te testen, sommige mensen kunnen de bessen niet verdragen.
Deze nachtschade wordt al eeuwen in mediterrane culturen gebruikt en gegeten, maar wordt hier niet op grote schaal gekweekt, meestal gewoon uit het wild gegeten.
De teelt is heel eenvoudig, de planten groeien bijna vanzelf. Van juli tot aan de vorst kan je continu nieuwe bessen oogsten. De plant vermenigvuldigt zich ook door zaden als er wat bessen vallen en niet geplukt worden.

Deze selectie uit de Corno di Torro Rosso (Rode Koehoorn) geeft vroeger een grotere oogst van hoornvormige, knalrode, heerlijk zoete puntpaprika’s. Ze worden ongeveer 20 cm lang.

Een prachtige chocoladebruine paprika! Goed vruchtbaar bloktype, iets taps toelopend. Een verbeterd ras met vrij dikke wanden en opvallende vroegheid. Geschikt voor buiten- en binnenteelt. Ze rijpen van groen naar bruin.

Mintgroene paprika's zijn van oorsprong populair in Oostenrijk en Hongarije en bekend om de frisse en sappige smaak. In Turkije en Griekenland dè paprika om te vullen. Dit oorspronkelijk Turkse landras geeft veel en middenkleine vruchten. Ze hebben de 3-4-hokkige vorm van onze bekende paprika (iets kleiner: 5x5cm), zachtzoet en dunwandig. De teelt in de vollegrond lukt bij normale zomers goed. Mooie aanwinst om het kleurenspectrum van paprika's te completeren…

Deze donkeroranje blokpaprika is dikwandig, middelgroot, rijpt vroeg en is daardoor geschikt voor zowel kas- als buitenteelt.

Een superzoete en smaakvolle paprika in de vorm van een peper! Die snijd je in mooie, ronde plakjes voor in salades en (volgens Italianen) is dit een van de lekkerste paprika om te bakken. Rond 1880 werd er wat zaad van deze paprika door de Italiaanse familie Nardello (uit Basilicata, Lucanië) meegenomen naar Noord-Amerika (emigranten). De vruchten blijven zeer smakelijk na invriezen en wie heeft wel eens paprika’s gedroogd? Het is mogelijk bij dit oude ras! Planten van ongeveer 60-70 cm hoog geven een grote oogst met deze langwerpige, 25 cm lange pepervormige vruchten.

De Kolobok is een vroege, compacte paprikasoort (ca. 30–40 cm) geschikt voor volle grond, kas of balkon. De vruchten zijn rond, donkerrood en wegen ongeveer 50–90 g. Ze hebben dik, sappig vruchtvlees (8–9 mm) en een zoete, aromatische smaak.

De plant geeft een goede opbrengst en is bestand tegen koelere omstandigheden. De paprika’s zijn veelzijdig: geschikt om rauw te eten, te vullen, bakken, koken, drogen of in te maken.

Uiterlijk precies een lange rode peper, maar qua smaak een echte paprika! Leuk om 15 cm lange en 2-3 cm brede vruchten in plakjes te snijden: speelse rondjes!

Hier wordt je heel gelukkig van: de lekkerste paprikaatjes in een heel divers mengsel. Misschien groeit er wel een paprika met een kleur en vorm, die je nog nooit gezien hebt! Elk individueel vruchtje is aromatisch en zoet, de planten zijn ook voor buiten voldoende productief.

Een sierlijk paprikaatje met het uiterlijk van een peper! Door de totale afwezigheid van scherpte durven we het aan dit een mini-paprika te noemen. Misschien kan er een kleine tinteling rond de zaden zitten. De planten blijven compact, 30-40 cm hoog en dragen de grote hoeveelheid pepervormige vruchtjes rechtop en bovenin de planten. Door de verschillende kleurenstadia van rijping (wit, geel, oranje en rood) is binnen de plant een vrolijke, meerkleurige vruchtenpracht te genieten.

Korte, gedrongen planten (ideaal voor teelt in potten) worden rijk bedeeld met mooie 5 cm grote, RODE miniatuurpaprika’s met een uitstekende, frisse en zoete smaak. Een van de drie miniatuurpaprika’s van Lucina Cress (Ohio). Ze vulde de paprikaatjes met kool, blikte ze in en verkocht ze voor een goed doel. Ook heerlijk in salades. Na het verspenen duurt de oogst ongeveer 90 dagen.

Korte, gedrongen planten (ideaal voor teelt in potten) worden rijk bedeeld met mooie 5 cm grote, WARMGELE miniatuurpaprika’s met een uitstekende, frisse en zoete smaak. Een van de drie miniatuurpaprika’s van Lucina Cress (Ohio). Ze vulde de paprikaatjes met kool, blikte ze in en verkocht ze voor een goed doel. Ook heerlijk in salades. Na het verspenen duurt de oogst ongeveer 90 dagen.

Prachtig ras met grote, 2-hokkige en daardoor wat afgeplatte vruchten. Zeer dikwandig, sappig en smakelijk! Kleurt van geel, via groen naar rood, uiteraard in elk stadium eetbaar, maar wel: hoe rijper hoe zoeter. Dit is de ideale puntpaprika om een traditionele Servische saus van te maken: Ajvar, zie palachinkablog.com

De Cascadura-peper uit Brazilië is een zoete, milde poblano-variant met een stevige structuur. De pepers worden 7–12 cm lang en rijpen van groen naar rood; gedroogd of gerookt zijn ze bekend als anchopepers.

Deze plant is zeer productief en levert veel pepers. Door de zachte smaak zijn ze ideaal om te roosteren, vullen, bakken of te verwerken in soepen en sauzen.

Een veelzijdige peper, perfect voor in de keuken én tuin.

Dit rode mini-paprikaatje heeft een korte groeiperiode en kan dus nog vrij laat gezaaid worden. De kleine vruchtjes zijn blokvormig en 3-4 cm groot. Opvallend is de goede smaak: zoeter en fruitiger dan zijn grote broer.