Een prachtige (maar zeer giftige!) plant met een zeer oude historie. Het grote glanzend groene blad groeit in een rozet. De bloemen komen net boven het blad uit, de spitse bloembladen hebben een stervorm en wit met violette nerven in het centrum. Na de bloei ontstaan de donkergele (eerst groene) bessen. In de Middeleeuwen geloofde men dat de dikke wortels bijzondere eigenschappen hadden. Ze zijn onregelmatig gevormd en met enige fantasie zie je er een mannetje in; het zgn. 'Alruinmannetje'. In die tijd was de “signatuurleer” algemeen erkend: een gelijkenis verbond de plant met het afgebeelde deel van het menselijk lichaam, in dit geval dus het gehele lichaam. Vanwege langdurige hallucinaties bij lichte dosering werd de plant veel in magie en hekserij gebruikt.
OMDAT WE NIET ALTIJD DE ZADEN (331770) OP VOORRAAD HEBBEN, VERKOPEN WE TUSSEN MEI EN SEPTEMBER DEZE PLANTEN.

Dit is de boom waar het bekende specerij nootmuskaat aan groeit. Ze groeit in regenrijke tropische kustgebieden en doet het bij ons als kamerplant, die ‘s zomers naar buiten mag. De muskaatnoot is ovaal van vorm, ± 2½ cm lang en zeer hard: in de keuken wordt de muskaatnoot daarom alleen in geraspte vorm (nootmuskaat) gebruikt. Het woord nootmuskaat is een verbastering van het Latijnse "nuces moschatae", dat "naar muskus ruikende noten" betekent. Nootmuskaat wordt in de traditionele Nederlandse keuken gebruikt bij gekookte groenten (sperziebonen, bloemkool, spruitjes, spinazie of asperges). Men past het ook toe in aardappelpuree en in kaassaus. Ten slotte wordt nootmuskaat ook veel gebruikt in koek en gebak, met name in speculaas. Door de sterke smaak is een kleine hoeveelheid al voldoende.
De muskaatnoot is eigenlijk de gedroogde pit van een vlezige, okergele, abrikoosachtige vrucht. De pit wordt door een harde bast omgeven: na het drogen in de zon barst de bast en komt de muskaatnoot met de zaadrok vrij. De zaadmantel (zaadrok), die om de muskaatnoot heen zit, wordt ook gedroogd en wordt onder de naam foelie eveneens in de keuken gebruikt. Na het drogen van de vrucht en de noten wordt de muskaatnoot bepoederd met kalk. Dit dient om aantasting door insecten te voorkomen. De productiecentra voor nootmuskaat zijn Indonesië, Grenada, India en Sri Lanka.
Geschiedenis.
Nootmuskaat wordt al sinds de 16e eeuw gebruikt in Europese keukens. In die tijd werden muskaatnoten vooral door de Nederlanders (VOC) en door Portugezen verhandeld. In de 17e eeuw verkreeg de VOC zelfs het monopolie op deze specerijenhandel. In 1621 begon Jan Pieterszoon Coen met de zogenaamde 'extirpatie' van de Banda-eilanden, die - tegen het verbod van de VOC in - muskaatnoten bleven verkopen aan Portugezen en Britten. Deze eilanden vormden destijds de enige plaats ter wereld waar deze gezochte specerij voorkwam. Wie Banda bezat, had het monopolie. De gouverneur-generaal Coen arriveerde in 1621 op de eilanden met 2.000 man, waarna hij de gehele bevolking van het eiland liet uitmoorden om het geheim van de muskaatnootteelt veilig te stellen.
Werking
In een lage (dus normale) dosis geeft nootmuskaat geen merkbare psychische of neurologische effecten. Bovenmatig gebruik van nootmuskaat kan zeker hallucinaties en zelfs vergiftigingsverschijnselen veroorzaken.
(Bron: Wikipedia -ingekort-)