Verwonderlijk hoe maïs kan ontstaan uit een gras, met korrels ter grootte van koren! Toch staat inmiddels vast dat dit de echte voorouder van onze huidige maïs is. Zonder theoretische kennis van genetica hebben de eerste bewoners van Amerika door selectie en spontane (?) kruising de maïs steeds groter gemaakt... Dat is wat domesticering uitricht, ook al in de oudheid. Plant dit curieuze zaad en verwonder je... De korrels kunnen gemalen of gekookt worden. Wie weet wordt dit gewas ooit ontdekt als een nieuw superfood.

Sierlijk en eetbaar als bakmaïs! Zeer gevarieerd mengsel van bontgekleurde, grote maïskolven, die wel 25-30 cm lang kunnen worden! De planten worden 150-200 cm hoog en rijpen in 115 dagen. Kolven drogen kleurecht op en blijven dan jarenlang goed.

Een historisch wondertje!


Deze bijzondere maïs werd al vanaf de 16e eeuw verbouwd in het noorden van Baskenland. Tegen het einde van de 20e eeuw was het ras vrijwel verdwenen door de opkomst van productievere F1-hybriden. Gelukkig werd het teruggevonden door Jón Harlouchet in een klooster in Guipúzcoa, aan de zuidzijde van de Pyreneeën.

Jón Harlouchet, biologisch boer op de Idiartea-boerderij in Bussunarits, begon rond 1990 opnieuw met de teelt van deze Grand Roux Baskische maïs, oorspronkelijk als veevoer. Al snel ontdekte hij echter dat het meel uitstekend geschikt was voor het bakken van Talo, de traditionele Baskische maïskoek. De smaak is rijk en vol, en vanzelfsprekend is het meel glutenvrij.

Samen met andere boeren richtte hij de vereniging Arto Gorria op. Zij ontwikkelden een streng kwaliteitsprotocol waarbij de kolven op natuurlijke wijze worden gedroogd in speciale droogschuren. Daarna worden de korrels gepeld en gemalen tot meel en griesmeel, geliefd voor onder andere talo en polenta.

Wij houden een zuivere populatie van dit prachtige landras in stand. De opvallend rood gekleurde korrels zijn kenmerkend voor het ras; omdat het een traditioneel openbestoven landras betreft, kan een beperkte natuurlijke variatie voorkomen.