Mirte, Gewone

Mirte vormt een dicht vertakte en groenblijvende struik. De plant groeit in het wild op droge, zonnige plekken in het Middellandse Zeegebied, maar wordt ook als sierstruik toegepast. De struik bloeit in de zomer en is dan bezet met geurende, witte bloemen, die ongeveer 2 cm groot worden. Na de bloei ontstaan purperkleurige bessen met een doorsnee van 7 mm. In Nederland geldt mirte als matig winterhard, veiliger is het, om de plant in een kuip te houden en vorstvrij te overwinteren.
Bladeren, bloemen en vruchten worden gebruikt voor de parfumerie. Uit de plant wordt myrtenol gewonnen, een antihoestmiddel. Na kneuzing van het blad komt een aromatische geur vrij. Mirte zou een gelukbrenger zijn bij het huwelijk en de vruchtbaarheid. In Mediterrane landen verpakt men, voor het opdienen, stukjes vlees en gevogelte in mirtebladeren, waardoor het vlees iets gearomatiseerd wordt. Mirtetakken worden ook gebruikt voor een vuur, waarop vlees wordt geroosterd. Thee van mirteblad bevordert slijmafdrijving. Gedroogde en gemalen bladeren werden vroeger als lichaamspoeder gebruikt.
Op Soekot, het Loofhuttenfeest van de Joden worden drie op de eerste dag van het feest geplukte mirtetakjes samen met andere takken en een geurige vrucht gebruikt voor het "Loelav zwaaien", een gebruik dat op Wajiekra (Leviticus) 23:40-41 is gebaseerd. De geurige maar smakeloze mirtetakken of "hadassiem" symboliseren de Joden die de Thora niet bestuderen maar wel toepassen. Toevoeging van een klant: "Als aanvulling op uw verhaal over de mirte, op Sardinië wordt er een likeur van gemaakt die niet te versmaden is. Er zijn diverse merken te koop, als je ergens gaat eten, krijg je eerst een glaasje mirte ook wordt het veel verkocht in karafjes en bijzondere flesjes als souvenir."

Benamingen:
Latijns: Myrtus communis
Nederlands: Mirte
Ook wel: Bruidsmirte
Engels: Myrtle